KOGO WCIELALI DO WEHRMACHTU

Sytuacja polityczna przed wybuchem II wojny światowej

Po dojściu do władzy w Niemczech w 1933 roku, Adolf Hitler rozpoczął politykę remilitaryzacji kraju. Wbrew postanowieniom Traktatu Wersalskiego, Niemcy zaczęły rozbudowywać swoją armię (Wehrmacht), tworząc nowe jednostki i zwiększając liczebność istniejących.

Obowiązkowa służba wojskowa

W 1935 roku wprowadzono obowiązkową służbę wojskową dla wszystkich mężczyzn w wieku od 18 do 45 lat. Wyjątki dotyczyły jedynie osób z poważnymi problemami zdrowotnymi lub sprawujących ważne stanowiska państwowe. Obowiązek służby wojskowej był powszechny, co oznaczało, że dotyczyły one wszystkich warstw społecznych.

Kryteria kwalifikacyjne

Aby zostać wcielonym do Wehrmachtu, mężczyźni musieli spełniać określone kryteria kwalifikacyjne, takie jak:

• Wiek: 18-45 lat
• Stan zdrowia: Dobre ogólne zdrowie fizyczne i psychiczne
• Wzrost i waga: Odpowiednie do określonej roli w wojsku
• Wykształcenie: Umiejętność czytania i pisania w języku niemieckim
• Charakter: Lojalność wobec Vaterlandu (ojczyzny) i gotowość do wypełniania rozkazów

Wyjątki i zwolnienia

Istniały pewne wyjątki od obowiązku służby wojskowej. Dotyczyły one:

• Synów w gospodarstwach rolnych: Synowie niezbędni do utrzymania rodzinnego gospodarstwa rolnego mogli uzyskać zwolnienie.
• Niezbędni pracownicy: Osoby, których praca była niezbędna dla gospodarki narodowej, mogły zostać zwolnione ze służby.
• Obywatele austriaccy: Po aneksji Austrii w 1938 roku obywatele austriaccy również podlegali obowiązkowej służbie wojskowej.

Konsekwencje niewypełnienia obowiązku służby wojskowej

Unikanie lub nieprzestrzeganie obowiązku służby wojskowej było surowo karane. Osoby, które nie stawiły się na wezwanie do wojska, mogły zostać aresztowane, postawione przed sądem wojskowym i skazane na karę więzienia.

Obowiązkowa służba wojskowa w Wehrmachcie była integralną częścią polityki remilitaryzacji prowadzonej przez rząd nazistowski. Zmuszając mężczyzn do wstąpienia do wojska, Hitler stworzył potężne siły zbrojne, które odegrały kluczową rolę w realizacji jego agresywnych planów.

Często zadawane pytania

1. Czy służba wojskowa była obowiązkowa dla wszystkich Niemców?
Tak, dla wszystkich mężczyzn w wieku od 18 do 45 lat.

2. Jakie były kryteria kwalifikacyjne, aby zostać wcielonym do Wehrmachtu?
Wiek, stan zdrowia, wzrost, waga, wykształcenie i charakter.

3. Czy istniały jakieś wyjątki od obowiązku służby wojskowej?
Tak, dla synów w gospodarstwach rolnych, niezbędnych pracowników i obywateli austriackich.

4. Co się działo z osobami, które uniknęły służby wojskowej?
Mogły zostać aresztowane, postawione przed sądem wojskowym i skazane na karę więzienia.

5. Czy obowiązkowa służba wojskowa była ważnym czynnikiem w sukcesach wojskowych Niemiec?
Tak, zapewniła Wehrmachtowi niezbędną siłę roboczą do prowadzenia agresywnych kampanii wojskowych.

Wehrmacht, czyli niemieckie siły zbrojne za czasów nazistowskich Niemiec, przeprowadzały pobór wojskowy na masową skalę. W czasie II wojny światowej armia niemiecka potrzebowała ogromnej liczby żołnierzy, aby walczyć na wielu frontach. W wyniku tego Wehrmacht wcielił do wojska miliony mężczyzn, w tym zarówno Niemców, jak i obcokrajowców.

Zasady poboru

Zasady poboru w Wehrmachcie zmieniały się w trakcie wojny, ale generalnie obowiązywała zasada powszechnego poboru, co oznaczało, że wszyscy zdolni do służby mężczyźni w określonym wieku podlegali wcieleniu. Początkowo pobór dotyczył mężczyzn w wieku od 18 do 45 lat, ale wraz z przedłużaniem się wojny wiek poborowy został obniżony do 16 lat, a górna granica wiekowa podniesiona do 60 lat.

Nie wszyscy mężczyźni podlegali jednak poborowi. Wyłączeni byli urzędnicy państwowi, ważni pracownicy przemysłowi, rolnicy i osoby z niepełnosprawnościami fizycznymi lub psychicznymi.

Niemcy

Większość żołnierzy Wehrmachtu stanowili Niemcy. Wcielano nie tylko młodych mężczyzn, ale także osoby starsze, którzy przeszli na emeryturę lub pracowali w nieistotnych gospodarczo zawodach. W miarę postępów wojny werbowano coraz większą liczbę nastolatków i mężczyzn powyżej 50 roku życia.

Obcokrajowcy

Oprócz Niemców Wehrmacht wcielał do wojska również obcokrajowców. Byli to głównie mieszkańcy okupowanych terytoriów, takich jak Polska, Francja, Holandia i Belgia. Często byli oni zmuszani do służby pod groźbą śmierci lub więzienia.

Niektóre grupy obcokrajowców wstępowały do Wehrmachtu na zasadzie dobrowolnej. Należeli do nich przedstawiciele mniejszości narodowych w Niemczech, takich jak Kaszubi i Łużyczanie, a także byli członkowie innych armii, np. armii austriackiej po Anschlussie.

Volksdeutsche

Szczególną kategorię stanowili Volksdeutsche, czyli osoby pochodzenia niemieckiego zamieszkujące poza granicami Niemiec. Wcielano ich do Wehrmachtu na zasadach obowiązujących dla Niemców, choć często z większą surowością. Volksdeutsche stanowili znaczną część żołnierzy Wehrmachtu, szczególnie na froncie wschodnim.

Końcowy okres wojny

W końcowym okresie wojny, gdy armia niemiecka ponosiła coraz większe straty, desperacko starano się zwiększyć liczebność żołnierzy. Wcielano nawet chłopców poniżej 16 roku życia i starszych mężczyzn powyżej 60 roku życia. Ponadto utworzono jednostki składające się z kryminalistów i więźniów obozów koncentracyjnych.

Skutki poboru

Ogromna skala poboru wojskowego w Wehrmachcie miała poważne konsekwencje społeczne i gospodarcze. Miliony mężczyzn zabrano z domów i miejsc pracy, narażając ich na śmierć lub kalectwo. Gospodarka niemiecka cierpiała z powodu braku siły roboczej, a rodziny musiały radzić sobie bez swoich mężów i ojców.

Pobór obcokrajowców spowodował dodatkowy gniew i cierpienie na okupowanych terytoriach. Wielu mieszkańców tych krajów było zmuszonych walczyć w obcej armii, często przeciwko swoim rodakom.

Po wojnie poborowi żołnierze Wehrmachtu stali się przedmiotem kontrowersji. Niektórzy twierdzili, że byli po prostu przymusowymi żołnierzami, którzy nie mieli innego wyboru. Inni krytykowali ich za służenie nazistowskiemu reżimowi, nawet jeśli byli do tego zmuszeni.

Wcielanie do Wehrmachtu było integralną częścią niemieckiego wysiłku wojennego i miało głęboki wpływ na przebieg II wojny światowej. Ogromna liczba żołnierzy, których Niemcy zmobilizowali, umożliwiła im prowadzenie długotrwałej wojny, ale jednocześnie kosztowała życie i szczęście milionów ludzi.