| ADHD: Objawy, diagnostyka i leczenie
Definicja ADHD
* zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) to zaburzenie neurobiologiczne charakteryzujące się trudnościami z kontrolowaniem impulsywnych zachowań, utrzymywaniem uwagi i regulacją poziomu aktywności.
Objawy ADHD
ADHD dzieli się na trzy główne rodzaje:
* ADHD typu nieuwagi: trudności z utrzymaniem uwagi, łatwa rozpraszalność, zapominanie i popełnianie błędów z nieuwagi.
* ADHD typu nadruchliwości i impulsywności: nadmierna aktywność, trudności z pozostawaniem w miejscu, przerywanie innych i podejmowanie ryzykownych zachowań bez zastanowienia.
* ADHD typu mieszanego: połączenie objawów typu nieuwagi i nadruchliwości/impulsywności.
Diagnostyka ADHD
* Diagnoza ADHD wymaga oceny przez wykwalifikowanego lekarza lub psychologa.
* Jest oparta na obserwacji zachowań pacjenta, wywiadzie medycznym i psychologicznym oraz testach psychometrycznych.
* Objawy muszą być obecne przez co najmniej sześć miesięcy i znacznie utrudniać funkcjonowanie w różnych sytuacjach.
Leczenie ADHD
* Leczenie ADHD obejmuje zazwyczaj połączenie terapii behawioralnej i leków.
* Terapia behawioralna: skupia się na nauczaniu strategii samoregulacji, poprawie umiejętności społecznych i rozwiązywaniu problemów.
* Leki: stymulanty (np. metylofenidat, amfetamina) i leki niepobudzające (np. atomoksetyna, guanfacyna) mogą pomóc poprawić uwagę, zmniejszyć nadaktywność i kontrolować impulsywne zachowania.
Jak radzić sobie z ADHD
* Oprócz leczenia, pacjenci z ADHD mogą stosować techniki samopomocy, takie jak:
* Utrzymywanie zorganizowanego otoczenia
* Unikanie rozproszeń
* Robienie częstych przerw
* Wyznaczanie realistycznych celów
* Stosowanie technik relaksacyjnych
Zakończenie
ADHD jest złożonym zaburzeniem neurobiologicznym, które może mieć znaczący wpływ na życie pacjentów. Jednak przy właściwej diagnozie i leczeniu osoby z ADHD mogą nauczyć się zarządzać swoimi objawami i prowadzić pełne i satysfakcjonujące życie.
Często zadawane pytania
* Czy ADHD jest uleczalne? Nie, ale można je skutecznie leczyć i kontrolować.
* Czy ADHD jest zaburzeniem psychicznym? Tak, jest to zaburzenie neurobiologiczne, które wpływa na funkcjonowanie mózgu.
* Czy ADHD jest dziedziczne? Tak, genetyka odgrywa rolę w rozwoju ADHD, ale nie jest jedynym czynnikiem.
* Czy istnieje test krwi na ADHD? Nie, diagnoza ADHD opiera się na ocenie klinicznej.
* Czy można samodzielnie zdiagnozować ADHD? Nie, dokładną diagnozę może postawić jedynie wykwalifikowany lekarz lub psycholog.
Czym się objawiają zaburzenia dysocjacyjne
Zaburzenia dysocjacyjne to grupa schorzeń psychicznych charakteryzujących się wytrwałym zakłóceniem lub przerwami w integracji świadomości, pamięci, tożsamości, emocji, percepcji, reprezentacji ciała lub kontroli nad zachowaniem motorycznym. Trzy główne typy zaburzeń dysocjacyjnych to zaburzenie dysocjacyjne tożsamości, depersonalizacja-derealizacja i amnestyczne zaburzenie dysocjacyjne.
Zaburzenie dysocjacyjne tożsamości (DDI)
DDI to najcięższe z zaburzeń dysocjacyjnych. Objawia się występowaniem dwóch lub więcej odrębnych tożsamości, które przejmują kontrolę nad zachowaniem osoby. Te tożsamości mogą mieć różne imiona, wiek, płeć, a nawet własne wspomnienia i preferencje. Osoby z DDI często doświadczają luk w pamięci dotyczących wydarzeń, które miały miejsce, gdy inna tożsamość miała kontrolę. Mogą również wykazywać objawy fizyczne, takie jak bóle głowy, bóle brzucha i zmęczenie.
Depersonalizacja-derealizacja
Depersonalizacja-derealizacja to zaburzenie polegające na trwałym lub nawracającym odczuwaniu oderwania od siebie lub swojego otoczenia. Osoby z tym zaburzeniem mogą czuć się jak obserwatorzy własnego życia, a ich myśli i emocje mogą wydawać się obce lub odległe. Mogą również doświadczać zniekształceń postrzegania, takich jak uczucie, że świat jest dwuwymiarowy lub nierealny.
Amnestyczne zaburzenie dysocjacyjne
Amnestyczne zaburzenie dysocjacyjne to zaburzenie polegające na nagłej utracie pamięci dotyczącej ważnych osobistych informacji, które zazwyczaj nie są spowodowane chorobą organiczną lub nadużywaniem substancji. Osoby z tym zaburzeniem mogą zapominać o swoim nazwisku, adresie, historii życiowej lub powiązaniach z bliskimi. Mogą również mieć trudności z tworzeniem nowych wspomnień.
Przyczyny zaburzeń dysocjacyjnych
Dokładna przyczyna zaburzeń dysocjacyjnych nie jest znana, ale uważa się, że wynikają one z połączenia czynników genetycznych, biologicznych i środowiskowych. Badania wykazały, że osoby z zaburzeniami dysocjacyjnymi często doświadczyły traumy w dzieciństwie, takiej jak wykorzystywanie fizyczne lub psychiczne, zaniedbanie lub przemoc. Uważa się, że te traumatyczne doświadczenia mogą prowadzić do fragmentaryzacji tożsamości i zaburzeń w przetwarzaniu pamięci.
Diagnozowanie zaburzeń dysocjacyjnych
Diagnoza zaburzeń dysocjacyjnych opiera się na szczegółowym wywiadzie z osobą, podczas którego psychiatra lub psycholog ocenia jej objawy, historię osobistą i historię rodziny. Nie istnieją żadne specyficzne testy diagnostyczne dla zaburzeń dysocjacyjnych, ale lekarz może zlecić badania w celu wykluczenia innych przyczyn objawów, takich jak problemy medyczne lub nadużywanie substancji.
Leczenie zaburzeń dysocjacyjnych
Leczenie zaburzeń dysocjacyjnych zwykle obejmuje psychoterapię, która pomaga osobie zintegrować różne aspekty swojej tożsamości i przetworzyć traumatyczne doświadczenia leżące u podstaw zaburzenia. W niektórych przypadkach leki mogą być stosowane w celu opanowania objawów, takich jak lęk lub depresja.
Rokowanie zaburzeń dysocjacyjnych
Rokowanie zaburzeń dysocjacyjnych zależy od rodzaju zaburzenia, jego nasilenia i skuteczności leczenia. DDI może być trudnym do leczenia zaburzeniem, ale osobom z tym schorzeniem można pomóc poprzez długoterminową psychoterapię. Depersonalizacja-derealizacja i amnestyczne zaburzenie dysocjacyjne zwykle ustępują samoistnie w ciągu kilku miesięcy lub lat.
Оставить ответ